Het verhaal van Winnie

Zondag 28 april 2019

winnie

Ons spreekuur op de zondag na koningsdag liep een beetje uit. Rond een uur of 11 ging de telefoon, een poes was de dag ervoor begonnen met bevallen maar het wilde niet doorzetten. We hebben een röntgenfoto gemaakt om vast te stellen of en hoeveel kittens er nog in de buik zouden zitten. 1….2……3….4!

winnie

Met weinig hoop dat de kittens nog zouden leven, maar om de moederpoes te redden, brachten we haar snel onder narcose. Ik stelde het thuisfront op de hoogte dat ik wat later thuis zou zijn vanwege een spoed keizersnede en we beginnen met de operatie. Na flink wrijven begint de eerste kitten te ademen en te piepen. “Jaaaaaa!” Roepen we samen in de operatiekamer. Ook de overige 3 beginnen snel na hun geboorte te ademen en te piepen. Als zo’n kitten dan begint te piepen voel je, je toch een beetje een trotse moeder.

winnie

Na de operatie kijk ik snel even op mijn mobiel of het bericht thuis is aangekomen. “Neem je er ook 1 voor ons mee?” heeft mijn vriend terug gestuurd. 10 weken later zit ik als een trotse moeder in de auto met een kitten op mijn schoot. Als mensen aan mij vragen waar ik de kitten vandaan heb, vertel ik ze trots het verhaal dat ik deze zelf ter wereld heb gebracht. Samen met dierenarts Nikky, die toch ook een beetje tante is. En dit is waarvoor wij dierenarts en paraveterinair zijn geworden (onder andere).

Geschreven door paraveterinair Annet Morhee